Teatr życia

czasem
chciałabym uciec
jak najdalej
zapomnieć
problemy
smutki
zostawić wszystko
zacząć od nowa
nie da się
jestem
tylko pyłkiem
na przestrzeni życia
kroplą
w morzu przeznaczenia
odgrywam rolę
w teatrze
własnego ja

tego nie zmienię

Magdalena Borchon