Bliżej

bliżej
niż skóra przy skórze
bliżej
niż usta przy ustach

dotknij duszy
z czary zmysłów
upij łyk
poczuj
jak tętnię w żyłach
wdrażam
siebie
bliżej
niż tatuaż
na ramieniu

zatracenie
zagłębienie
zamroczenie

niech pulsuje euforia w nas

Magdalena Borchon

Chodź

chodź
wyznam ci
tajemnicę
skrywaną głęboko

pokażę ci
nieodkryte lądy życia
inną perspektywę

spojrzysz
przez pryzmat magii
otworzysz umysł

chwyć mnie
za dłoń
a poznasz prawdę

Magdalena Borchon

Kotka

podążam
kocimi łapkami
po snach
łowię
każdy niuans
każde pragnienie
zamieniając się
w twoją fantazję
naginam tabu
przy każdej pieszczocie
mrucząc
rozkosznie
wyginając grzbiet
jestem boginią
pożądania
zaklętą w dotyk

Magdalena Borchon

Serce

moje serce
oszalało
tak kochać
zbyt mocno
pomimo bólu
trwa w miejscu
rozpalając się
raz za razem
wzniecając pożar
niczym podpalacz
gdzie do cholery straż!
policja?
poświęcam siebie
na ołtarzu uczuć
zaplączcie mnie
w kaftan
bo to szaleństwo
trwa zbyt długo

Magdalena Borchon

Bezczelność

uwielbiam...
twoją bezczelność...
...z jaką patrzysz na...

czuję...
prawie jak dotyk...
palce pożądania...
...pieszczą skórę
o tak...

wiem...
pragniesz...
dotyku...
pocałunku...
słyszę oddech...
...przyspieszony do granic...

uśmiechasz się...
co się czaisz?
no chodź...

Magdalena Borchon

Twój smak

uwielbiam twój smak
słodko - gorzki
niczym narkotyk
delektuję się
zatracając w doznaniach
pragnąc więcej
bez granic
bez tabu
rozkołysana euforią
przyspieszam
w duecie z oddechem
by w krzyku rozkoszy
zastugnąć
opaść zmęczona
w spełnieniu

Magdalena Borchon

Anioł

oczy ciepłe

uśmiech

cudowna energia

tak

to ty

otworzyłeś mi oczy

zamglone szarością

sprawiłeś

że zaświeciło słońce 

trwało to chwilę

a zmieniło postrzeganie

ujrzałam światło

tak inne

byłeś lontem 

nastąpił wybuch

fajerwerków życia

jesteś aniołem

pozostań obok

bym nie zboczyła z drogi

Magdalena Borchon

Celtycki sen

tam
w lesie
czekają na mnie
moi pobratymcy
czekają
przy kamieniu
nawołują mnie
moja krew
wzburzona
muszę tam iść
muszę tam być
moi bracia i siostry
wzywa mnie
czar druidów
nadchodzi czas
czas przebudzenia

oni czekają

Magdalena Borchon

Wojownicy

jesteśmy wojownikami
o lepsze jutro
walczymy
o samych siebie
czasem we łzach
krzyku bezsilności
niemym
błaganiem o pomoc
bojąc się
prosić
zamknięci
w czterech ścianach duszy
jednak
codziennie unosimy głowę
wysoko
uśmiechając się
pomimo bólu

nie jesteśmy sami
naszą siłą wiara
moc
silniejsza od magii
to
co pozwala nam
patrzeć w lustro

tak to my
wojownicy

Magdalena Borchon

Pokusa

posmakuj pokusy
jest słodka
niczym wisienka
na torcie
zatrać się
przecież to tak przyjemne
nic nie stracisz
zyskasz...
doświadcz niemożliwego
w tańcu zmysłów
euforia pieszczot
jak najlepszy szampan
uderzy do głowy
poddaj się
ulegnij
tylko raz...

Magdalena Borchon

Dzikie zmysły

niczym bandyta

wkradam się 

w duszę

zabieram to

czego pragnę

jesteś zakładnikiem kaprysu

czy tego chcesz 

czy nie

zmysłowość 

jest zabójcza

niczym kolt

rozpieprzam system

otumaniam

niczym złoto poszukiwaczy

chodź 

razem okradniemy świat

ze wszystkiego

biorąc to

co nam się należy

Magdalena Borchon 

Kusicielka

słodka
niczym miód
podszyta
silną trucizną
wdrażam się
w żyły
w krew
niczym wąż
kuszę
lubieżnymi zmysłami
zatracasz się
coraz bardziej...

zaufaj mi...
będzie cudownie...
no chodź...

zgrzesz ze mną...

Magdalena Borchon

Teatr życia

czasem
chciałabym uciec
jak najdalej
zapomnieć
problemy
smutki
zostawić wszystko
zacząć od nowa
nie da się
jestem
tylko pyłkiem
na przestrzeni życia
kroplą
w morzu przeznaczenia
odgrywam rolę
w teatrze
własnego ja

tego nie zmienię

Magdalena Borchon

Boję się

boję się
błądzę po omacku
szukając
punktu zaczepienia
ma droga
kręta
wyboista
a mapy... brak
co chwila pustka
ślepa uliczka
jak wybrnąć?
nie wie nawet Bóg...
idę powoli
stąpając delikatnie
obawa
nie pozwala na pewność

Magdalena Borchon

Zmieniam się

nadchodzi wieczór
zmieniam się
w twoją fantazję
nie kontroluję tego
nie jestem sobą
zatracam się
w pragnieniu
tak silnym
uwielbiam
gdy tak patrzysz
robię się...
mmm...
tak niedorzecznie...
tak lubieżnie...

no chodź...
posmakujesz raju

Magdalena Borchon

Zapatrzona

zapatrzona
w twoje oczy
gubię dni
niczym rollecoaster
owładnąłeś mną
myśli
wdrażają ciebie
w żyły
jak narkotyk
jesteś kokainą umysłu
wiesz...
zatracam się...
zagłębiam...
ja to ty
ty to ja

cholera...
a miałam się
nie zakochiwać

Magdalena Borchon

Obsesja

delikatnie
drażnisz zmysły
słodki dreszcz
spływa na ciało
upijam się
zatracam głęboko
oddając się
euforycznemu pragnieniu
każdy niuans
z siłą wodospadu
wtarga w umysł
mącąc myśli
lubieżnością się stając
podążam ślepcem
do przodu
obsesyjnie
nie uznając tabu

Magdalena Borchon

Kocham mrok

kocham mrok
jest niebezpiecznie rozkoszny
wciąga jak kokaina
czujesz boskość grzechu
totalny odlot
niczym nieograniczony
bez tabu
zasad
zmysły rozbudzone
erotyzm
dekadentyzm
uległość
dominacja...
to co kręci najbardziej
psychodelia mrocznych dusz


Magdalena Borchon

Zatracona

zatraciłam się 

niebezpiecznie głęboko

wdarłeś się 

niczym narkotyk

zatruwając żyły

pragnę

potrzebuję

pożądam 

me myśli

lubieżnością naznaczone

przeklęta jam

płonąca w grzechu 

zagłębiam się 

coraz bardziej

Magdalena Borchon

Nie czekam na cud

nie czekam już
na cud
za późno na to
zatraciłam się w mroku
oddałam duszę
uległam podszeptom
utopijnym obietnicom
w zamian
dostając ból
chciałam kochać
doznać ciepła
szczęścia odrobinę
strącono mnie w ciemność
w rozpacz
runęłam w dół
lecz jednak
nadal wierzę
nadal mam nadzieję
dając otuchę innym
czuję
przedsionek nieba

Magdalena Borchon 

Rozkoszne katharsis

twoje usta
błądzą po ciele
spijasz euforię
badasz językiem
nieodkryte lądy
nie powstrzymam tego
otwieram się
na następną historię
a ty
niczym tornado
plączesz myśli
by w krzyku
doznać
rozkosznego katharsis

Magdalena Borchon

Twoje usta

twoje usta
niczym trucizna
upajam się
ich smakiem
zapach skóry
dotyk
niczym
w narkotycznym
transie
zatracam się
w twoich ramionach
wzlatuję
ponad chmury
z euforią
lecę jastrzębiem
pikuję
doznając spełnienia

Magdalena Borchon

Rozpalasz mnie

rozpalasz mnie
wzniecając
ogień pożądania
krew niczym lawa
jak piorun
uderzasz w mój mózg
zatracam się
coraz głębiej
głeboko
w lubieżnych słowach
pieszczotach
palących skórę
bez oddechu
konam z rozkoszy

Magdalena Borchon

Czekam

czekam
na odrobinę
ciepła
otul duszę
Panie
stoję
na pustyni
bez szans
daj kroplę zbawienia
mam dość
tułaczki
jestem banitą
już tyle lat
szukam
w poszarpanych
chmurach losu
pragnę ukojenia
mrok osłabia
Tyś siłą
to Tobie oddam pokłon
w ostatnich dniach

Magdalena Borchon

maluj mnie
rozkoszą
wilgotnym pędzlem
kreśl
moje kształty
tak kobiece
rozkołysz mnie
moje biodra
w tańcu euforycznym
zapragnij... tak po prostu

Magdalena Borchon

Czytam w myślach

czytam
w myślach
twoje są...
mmm...
przyjemne
grzesznie puchate
mięciutkie w dotyku
lecz pod wpływem...
twardnieją
stają się olbrzymie
i...
taak
wybuchają euforią rozkoszy

Magdalena Borchon

Błądząc

błądząc
po zakamarkach duszy
gubię łzy
siadam z niemocy
bezsilności
podchodzi strach
patrząc wilkiem
łagodzę go
delikatnym dotykiem
staje się dla mnie
uległym sprzymierzeńcem
w codziennym
kieracie życia

Magdalena Borchon

Maluj mnie

maluj mnie
rozkoszą
wilgotnym pędzlem
kreśl
moje kształty
tak kobiece
rozkołysz mnie
moje biodra
w tańcu euforycznym
zapragnij... 
tak po prostu

Magdalena Borchon

Zdjęcie z neta...

Zmysłowość

zmysłowość
niebezpieczna broń
ulegasz
w podświadomości
nie oprzesz się
pomimo zasad
ta słodycz
wciąga
narkotykiem
nim się obejrzysz
jesteś
w jej władaniu

Magdalena Borchon

Tajemnica

jestem
szeptem
słów zakazanych
słyszalnych
z najciemniejszych
zakamarków duszy
grzechem
popełnianym w myślach
fantazją...
ćśśś...
wiem...
to tajemnica

Magdalena Borchon

Obserwatorka

wiesz...
obserwuję cię
otulona zmysłami
w sekrecie...
prześlizguję się
po twoim ciele...
pieszczotą wzroku
czujesz?
ten dreszcz...
tak rozkoszny
to ja...
moje myśli
tak intensywne
aż realne...
pozwól sobie
na zatracenie w tym stanie...
zagłębiaj się
w wilgotnym szepcie
telepatii...
zapragnij...
jak nikogo dotąd...
coraz mocniej...
głębiej...

o tak...

Magdalena Borchon

Samotna planeta

jestem samotną planetą
niezrozumiałą
dla logiki
przemierzam bezkres
słonych łez
niemożność bycia sobą
wywołuje tęsknotę
nie należę już
do tego świata
za mgłą
wspomnienia
archaicznych czasów
niczym ślepiec
podążam w stronę światła

Magdalena Borchon

Dwoistość świata

dwoistość świata
dualizm duszy
mrok i jasność w jednym
jestem końcem
jestem początkiem
naznaczona alter ego
przeklęta przez piekło
wyklęta przez niebo
pół demon
pół anielica
cierpienie w żyłach
brak zaczepienia
moc niemoc
kruchość i stal

Magdalena Borchon

Moja dusza

moja dusza
jest archaiczna
w prastarych czasach
stworzona
jej pamięć
niezmierzona głębia
ocean wiedzy
zna ból
okrutne cierpienie
dobroć
najczulszą na świecie
niejedno
przecież widziała
zna przyszłość
lecz milczeć musi

to wszystko
w zwykłej kobiecie
mijasz ją
często po drodze
nawet nie wiesz
co czasem przeżywa
cierpi cicho
z uśmiechem na ustach

Magdalena Borchon