Nie czekam na cud

nie czekam już
na cud
za późno na to
zatraciłam się w mroku
oddałam duszę
uległam podszeptom
utopijnym obietnicom
w zamian
dostając ból
chciałam kochać
doznać ciepła
szczęścia odrobinę
strącono mnie w ciemność
w rozpacz
runęłam w dół
lecz jednak
nadal wierzę
nadal mam nadzieję
dając otuchę innym
czuję
przedsionek nieba

Magdalena Borchon